Ουράντια βιβλίο - ΠΡΟΛΟΓΟΣ

(UF-GRC-001-2012-1)

Ουράντια βιβλίο   

ΠΡΟΛΟΓΟΣ



ΠΡΟΛΟΓΟΣ

0:0.1 (1.1) Στο νου των θνητών της Ουράντια – αυτό είναι το όνομα του κόσμου σας – επικρατεί μεγάλη σύγχυση όσον αφορά στη σημασία όρων όπως Θεός, θείο και θεότητα. Οι ανθρώπινες υπάρξεις είναι ακόμα περισσότερο συγκεχυμένες και αβέβαιες για τις σχέσεις των θείων προσωπικοτήτων των προσδιοριζόμενων από τις πολυάριθμες αυτές ονομασίες. Εξ αιτίας της εννοιακής αυτής πενίας της συνδεδεμένης με τόσο μεγάλη ιδεολογική σύγχυση, έχω καθοδηγηθεί στην διατύπωση της εισαγωγικής αυτής παρουσίασης σαν επεξήγηση των εννοιών οι οποίες θα πρέπει να αποδοθούν σε ορισμένα λεκτικά σύμβολα, όπως θα πρέπει εφεξής να χρησιμοποιούνται στα κείμενα εκείνα, τα οποία το σώμα από το Όρβοντον των αποκαλυπτών της αλήθειας έχει εξουσιοδοτηθεί να μεταφράσει στην Αγγλική γλώσσα της Ουράντια.

0:0.2 (1.2) Είναι εξαιρετικά δύσκολο να παρουσιάσουμε διευρυμένες απόψεις και προηγμένη αλήθεια, προσπαθώντας να επεκτείνουμε την κοσμική συνείδηση και να εμπλουτίσουμε την πνευματική αντίληψη, όταν περιοριζόμαστε στη χρήση μιας περιγεγραμμένης γλώσσας του κόσμου. Οι εντολές μας, όμως, μας προτρέπουν να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια για να μεταδώσουμε τις ιδέες μας χρησιμοποιώντας τα λεκτικά σύμβολα της Αγγλικής γλώσσας. Έχουμε λάβει οδηγίες να εισάγουμε καινούργιους όρους μόνον όταν η έννοια που πρόκειται να αναπτυχθεί δεν βρίσκει ορολογία στην Αγγλική γλώσσα, η οποία να μπορεί να χρησιμοποιηθεί, ώστε να μεταδοθεί μία τέτοια νέα έννοια εν μέρει, η έστω ακόμα με λίγη ή πολλή διαστρέβλωση της σημασίας.

0:0.3 (1.3) Με την ελπίδα να διευκολύνουμε την κατανόηση και να εμποδίσουμε την σύγχυση από την πλευρά κάθε θνητού που μπορεί να μελετήσει τα κείμενα αυτά, θεωρούμε φρόνιμο το να παρουσιάσουμε στην αρχική αυτή έκθεση μια περιγραφή των εννοιών οι οποίες θα αποδοθούν σε πολυάριθμες αγγλικές λέξεις, που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν για να προσδιορίσουμε την Θεότητα, καθώς επίσης και ορισμένες αντιλήψεις σχετικές με τα αντικείμενα, τις έννοιες και τις αξίες της συμπαντικής πραγματικότητας.

0:0.4 (1.4) Για να διατυπώσουμε, ωστόσο, τον Πρόλογο αυτό των προσδιορισμών και των περιορισμών της ορολογίας, είναι απαραίτητο να περιμένουμε τη χρήση αυτών των όρων στις επόμενες παρουσιάσεις. Ο Πρόλογος αυτός, επομένως, δεν αποτελεί μία ολοκληρωμένη έκθεση αφ’ εαυτού. Είναι μόνον ένας οδηγός των ορισμών, ο οποίος σχεδιάστηκε για να βοηθήσει όσους διαβάσουν τα κείμενα που ακολουθούν σχετικά με την Θεότητα, καθώς και με το σύμπαν των συμπάντων, τα οποία έχουν διατυπωθεί από μία επιτροπή του Όρβοντον που εστάλη στην Ουράντια γι’ αυτόν τον σκοπό.

0:0.5 (1.5) Ο κόσμος σας, η Ουράντια, είναι ένας από τους πολλούς, παρόμοιους, κατοικημένους πλανήτες οι οποίοι συνιστούν το τοπικό σύμπαν του Νέβαδον. Τούτο το σύμπαν, μαζί με παρόμοιες δημιουργίες, ολοκληρώνει το υπερσύμπαν του Όρβοντον, από την πρωτεύουσα του οποίου, την Ουβέρσα προέρχεται η επιτροπή μας. Το Όρβοντον είναι ένα από τα επτά εξελικτικά υπερσύμπαντα του χρόνου και του διαστήματος, τα οποία περιστρέφονται γύρω από την μηδέποτε αρξάμενη, μηδέποτε λήγουσα δημιουργία της θείας τελειότητας – το κεντρικό σύμπαν της Χαβόνα. Στην καρδιά αυτού του αιώνιου και κεντρικού σύμπαντος βρίσκεται το ακίνητο Νησί του Παραδείσου, το γεωγραφικό κέντρο του απείρου και τόπος κατοικίας του αιώνιου Θεού.

0:0.6 (1.6) Τα επτά εξελισσόμενα υπερσύμπαντα, σε συνδυασμό με το κεντρικό και θείο σύμπαν, κοινώς τα αναφέρουμε ως το μέγα σύμπαν΄ αυτές είναι επί του παρόντος οργανωμένες και κατοικημένες δημιουργίες. Αποτελούν όλα μέρος του κυρίου σύμπαντος το οποίο επίσης αγκαλιάζει τα μη κατοικημένα, αλλά εν εξελίξει ευρισκόμενα, σύμπαντα του εξώτερου διαστήματος.

Ι. Η ΘΕΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟ

0:1.1 (2.1) Το σύμπαν των συμπάντων εμφανίζει φαινόμενα δραστηριότητας της θεότητας σε διαφορετικά επίπεδα κοσμικών πραγματικοτήτων, νοητικών εννοιών και πνευματικών αξιών, αλλά όλες αυτές οι εκδηλώσεις – προσωπικές ή άλλες – είναι θεϊκά συντονισμένες.

0:1.2 (2.2) Η ΘΕΟΤΗΤΑ μπορεί να προσωποποιηθεί ως Θεός, είναι προ-προσωπική και υπέρ-προσωπική, με τρόπους όχι απόλυτα κατανοητούς από τον άνθρωπο. Η Θεότητα χαρακτηρίζεται από την ποιότητα της ενότητας – συγκεκριμένης ή δυνητικής, - σε όλα τα υπέρ-υλικά επίπεδα της πραγματικότητας. Και το ενοποιητικό αυτό χαρακτηριστικό γίνεται πληρέστερα κατανοητό από τα πλάσματα ως θείο.

0:1.3 (2.3) Η Θεότητα λειτουργεί σε προσωπικό, προ-προσωπικό και υπέρ-προσωπικό επίπεδο. Η Ολική Θεότητα λειτουργεί στα ακόλουθα επτά επίπεδα:

0:1.4 (2.4) 1. Στατικό - αυτό-περιεχόμενη και αυθύπαρκτη Θεότητα.

0:1.5 (2.5) 2. Δυνητικό - αυτό-βουλητική και αυτοσκοπούμενη Θεότητα.

0:1.6 (2.6) 3. Εξελικτικό - αυτο-επεκτεινόμενη και δια των πλασμάτων προσδιοριζόμενη Θεότητα.

0:1.7 (2.7) 4. Συνεργικό – αυτό-προσωποποιημένη και θεϊκά αδελφική Θεότητα.

0:1.8 (2.8) 5. Δημιουργικό – αυτό-διανεμόμενη και θεϊκά αποκαλυπτόμενη Θεότητα.

0:1.9 (2.9) 6. Υπέρτατο - η αυτο-εμπειρική ενώνουσα το δημιούργημα με τον Δημιουργό Θεότητα. Η Θεότητα που λειτουργεί στο πρώτο αναγνωριστικό των πλασμάτων επίπεδο ως χωρο-χρονικός υπερ-ελεγκτής του μεγάλου σύμπαντος, αποκαλείται ορισμένες φορές το Υπέρτατο της Θεότητας.

0:1.10 (2.10) 7. Απώτατο – η αυτό-προβαλλόμενη και το χωροχρόνο υπερβαίνουσα Θεότητα. Θεότητα παντοδύναμη, παντογνώστρια και πανταχού παρούσα. Θεότητα η οποία λειτουργεί στο δεύτερο επίπεδο της ενοποιημένης θείας έκφρασης ως αποτελεσματικός υπερ-ελεγκτής και απολυτοειδής συντηρητής του κυρίαρχου σύμπαντος. Συγκρινόμενη με τη δράση των θεοτήτων στο μέγα σύμπαν, η απολυτοειδής αυτή λειτουργία στο κυρίαρχο σύμπαν είναι ισοδύναμη με τον συμπαντικό υπερέλεγχο και την υπερσυντήρηση, η οποία ορισμένες φορές αποκαλείται το Απώτατο της Θεότητας.

0:1.11 (2.11) Το πεπερασμένο επίπεδο — της πραγματικότητας χαρακτηρίζεται από την ζωη των πλασμάτων και τους χωρο-χρονικούς περιορισμούς. Οι πεπερασμένες πραγματικότητες μπορεί να μην έχουν τέλος, έχουν όμως πάντα αρχή – έχουν δημιουργηθεί. Το Θείο επίπεδο του Υπέρτατου μπορεί να γίνει αντιληπτό ως λειτουργία σχετική με τις πεπερασμένες υπάρξεις.

0:1.12 (2.12) Το απολυτοειδές επίπεδο — της πραγματικότητας χαρακτηρίζεται από πράγματα και υπάρξεις χωρίς αρχή και τέλος, καθώς και από τη χωρο-χρονική υπέρβαση. Οι Απολυτοειδείς δεν δημιουργήθηκαν. Προέκυψαν – απλώς υπάρχουν. Το επίπεδο Θεότητας του Απώτατου συνεπάγεται δραστηριότητες σχετικές με τις απολυτοειδείς πραγματικότητες. Ανεξάρτητα από το σημείο του κυρίαρχου σύμπαντος όπου λαμβάνει χώρα, οποτεδήποτε γίνεται υπέρβαση του χρόνου και του διαστήματος, ένα τέτοιο απολυτοειδές φαινόμενο είναι μια πράξη του Απώτατου της Θεότητας.

0:1.13 (2.13) Το Απόλυτο επίπεδο — δεν έχει αρχή, δεν έχει τέλος, είναι πέρα από το χρόνο και το χώρο. Για παράδειγμα: Στον Παράδεισο ο χώρος και ο χρόνος δεν υπάρχουν. Το καθεστώς του χωροχρόνου στον Παράδεισο είναι απόλυτο. Το επίπεδο αυτό έχει κατακτηθεί από την Τριάδα, υπαρξιακά, από τις Θεότητες του Παραδείσου, αλλά το τρίτο αυτό επίπεδο όπου εκφράζεται η ενοποιούσα Θεότητα, δεν είναι πλήρως δια της εμπειρίας ενοποιημένο. Οποτεδήποτε, οπουδήποτε και καθ’ οιονδήποτε τρόπο λειτουργεί το απόλυτο επίπεδο της Θεότητας, εκδηλώνονται Παραδεισιακά-απόλυτες αξίες και έννοιες .

0:1.14 (3.1) Η θεότητα μπορεί να είναι υπαρξιακή, όπως στον Αιώνιο Υιό, εμπειρική, όπως στο Υπέρτατο Ον. Συνεργική, όπως στον Θεό τον Επτάπτυχο. Μπορεί να μην διαχωρίζεται, όπως στην Τριάδα του Παραδείσου.

0:1.15 (3.2) Η Θεότητα είναι η πηγή όλων όσα είναι θεία. Η Θεότητα είναι χαρακτηριστικά και αμετάβλητα θεία, αλλά ότι είναι θεϊκό δεν είναι απαραίτητα Θεότητα, αν και θα συντονισθεί με τη Θεότητα και θα τείνει σε κάποια φάση να ενοποιηθεί με τη Θεότητα – πνευματικά, διανοητικά, ή προσωπικά

0:1.16 (3.3) ΤΟ ΘΕΙΟ είναι η χαρακτηριστική, ενοποιητική και συνεργική ιδιότητα της Θεότητας.

0:1.17 (3.4) Το θείο γίνεται κατανοητό από τα πλάσματα ως αλήθεια, ομορφιά και καλοσύνη, συσχετίζεται στην προσωπικότητα με την αγάπη, το έλεος και την φροντίδα. Σε μη προσωπικά επίπεδα αποκαλύπτεται ως δικαιοσύνη, δύναμη και κυριαρχία.

0:1.18 (3.5) Το θείο μπορεί να είναι τέλειο – ολοκληρωμένο – όπως ακριβώς συμβαίνει με το εμπειρικό και δημιουργικό επίπεδο της τελειότητας του Παραδείσου. Μπορεί να είναι ατελές, όπως συμβαίνει με το εμπειρικό επίπεδο των πλασμάτων της εξέλιξης του χρόνου και του διαστήματος. Ή, μπορεί να είναι σχετικό, ούτε ολοκληρωμένο, ούτε ατελές, όπως συμβαίνει σε ορισμένα επίπεδα υπαρξιακών-εμπειρικών σχέσεων της Χαβόνα.

0:1.19 (3.6) Προσπαθώντας να συλλάβουμε την τελειότητα όλων των φάσεων και των μορφών της σχετικότητας, συναντούμε επτά κατανοητούς τύπους:

0:1.20 (3.7) 1. Απόλυτη, από κάθε άποψη, τελειότητα.

0:1.21 (3.8) 2. Απόλυτη, σε ορισμένες φάσεις, τελειότητα και σχετική τελειότητα σε όλες τις υπόλοιπες φάσεις

0:1.22 (3.9) 3. Απόλυτες, σχετικές και ατελείς απόψεις σε διάφορους συσχετισμούς

0:1.23 (3.10) 4. Απόλυτη από ορισμένες απόψεις τελειότητα, ατέλεια σε όλες τις άλλες.

0:1.24 (3.11) 5. Απόλυτη τελειότητα, αλλά χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση, σχετική τελειότητα σε όλες τις εκδηλώσεις

0:1.25 (3.12) 6. Απόλυτη τελειότητα σε καμία φάση, σχετική τελειότητα σε μερικές, ατέλεια στις άλλες

0:1.26 (3.13) 7. Απόλυτη τελειότητα σε κανένα χαρακτηριστικό, ατέλεια σε όλα.

ΙΙ. Ο ΘΕΟΣ

0:2.1 (3.14) Τα εξελισσόμενα θνητά πλάσματα αισθάνονται την αδήριτη ανάγκη να αποδώσουν συμβολικά την πεπερασμένη θεώρησή τους για το Θεό. Η συνειδητοποίηση του ηθικού καθήκοντος και ο πνευματικός ιδεαλισμός του ανθρώπου αντιπροσωπεύουν ένα επίπεδο εννοιών – μία εμπειρική πραγματικότητα – που είναι δύσκολο να αποδοθεί συμβολικά.

0:2.2 (3.15) Η κοσμική συνείδηση απαιτεί την αναγνώριση μιας Πρωταρχικής Αιτίας, της μιας και μόνης χωρίς προηγούμενη αιτία πραγματικότητας. Ο Θεός, ο Συμπαντικός Πατέρας, λειτουργεί σε τρία επίπεδα Θεότητας-προσωπικότητας υπο-άπειρης αξίας και σχετικής θεϊκής έκφρασης

0:2.3 (3.16) 1. Προ-προσωπικό – Όπως στην λειτουργία των κλασμάτων του Πατέρα, όπως είναι οι Προσαρμοστές της Σκέψης.

0:2.4 (3.17) 2. Προσωπικό – όπως στην εξελικτική εμπειρία των δημιουργημένων, αλλά και των προ δημιουργημένων πλασμάτων.

0:2.5 (3.18) 3. Υπερ-προσωπικό - όπως στις προκύπτουσες υπάρξεις ορισμένων απολυτοειδών και σχετικών με αυτές υπάρξεων.

0:2.6 (3.19) Ο ΘΕΟΣ είναι ένα λεκτικό σύμβολο που προσδιορίζει όλες τις προσωποποιήσεις της Θεότητας. Ο όρος, ωστόσο, απαιτεί διαφορετική ερμηνεία για κάθε ατομικό επίπεδο της λειτουργίας της Θεότητας και πρέπει να επανερμηνευθεί περαιτέρω μέσα στο κάθε συγκεκριμένο επίπεδο, εφ’ όσον ο ίδιος αυτός όρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προσδιορίσει τις ποικίλες συνεργικές αλλά και υποδεέστερες της Θεότητας προσωπικότητες. Για παράδειγμα: Οι Δημιουργοί Υιοί του Παραδείσου – οι πατέρες των τοπικών συμπάντων.

0:2.7 (4.1) Ο όρος Θεός, έτσι όπως κάνουμε χρήση του, μπορεί να γίνει κατανοητός:

0:2.8 (4.2) Ως χαρακτηρισμός – ως ο Θεός ο Πατέρας

0:2.9 (4.3) Ως πλαίσιο έκφρασης – όπως όταν χρησιμοποιείται σε εκθέσεις πάνω σε κάποιο επίπεδο, ή συσχετισμό του θείου. Όταν υπάρχει αμφιβολία για την ακριβή ερμηνεία της λέξης Θεός, είναι προτιμότερο να χρησιμοποιείται για το πρόσωπο του Πατέρα του Σύμπαντος.

0:2.10 (4.4) Ο όρος Θεός πάντα υποδηλοί προσωπικότητα. Η λέξη Θεότητα μπορεί να αναφέρεται, ή μη, σε θείες οντότητες.

0:2.11 (4.5) Η λέξη ΘΕΟΣ χρησιμοποιείται στα κείμενα αυτά με τις ακόλουθες έννοιες :

0:2.12 (4.6) 1. Ο Θεός ο Πατέρας – ο Δημιουργός, ο Ελεγκτής, ο Συντηρητής. Ο Πατέρας του Σύμπαντος, το Πρώτο πρόσωπο του Θείου.

0:2.13 (4.7) 2. Ο Θεός ο Υιός – Ο Συνεργικός Δημιουργός, ο Ελεγκτής του Πνεύματος και Πνευματικός Διαχειριστής. Ο Αιώνιος Υιός, το Δεύτερο Πρόσωπο του Θείου.

0:2.14 (4.8) 3. Ο Θεός το Πνεύμα – ο Συνδεδεμένος Δρων, ο Συμπαντικός Ενοποιητής, ο την Διάνοια Χορηγών. Το Άπειρο Πνεύμα, το Τρίτο Πρόσωπο του Θείου.

0:2.15 (4.9) 4. Ο Θεός ο Υπέρτατος - ο δραστηριοποιούμενος, ή εξελισσόμενος Θεός του χρόνου και του διαστήματος. Η εξατομικευμένη Θεότητα που συνεργικά πραγματοποιεί τη χωρο-χρονική, εμπειρική επίτευξη της ταυτοποίησης δημιουργήματος-Δημιουργού. Το Υπέρτατο Ον βιώνει προσωπικά την επίτευξη της ενότητας του Θείου, ως ο εξελικτικός και εμπειρικός Θεός των εξελισσόμενων πλασμάτων του χρόνου και του χώρου.

0:2.16 (4.10) 5. Ο Θεός ο Επτάπτυχος - η πανταχού ουσιαστικώς δρώσα Θεία προσωπικότητα, μέσα στο χρόνο και στο διάστημα. Οι εξατομικευμένες Θεότητες του Παραδείσου και οι δημιουργικοί τους συνεργάτες, που λειτουργούν εντός και πέραν των ορίων του κεντρικού σύμπαντος, οι οποίες δυναμικά προσωποποιούνται ως Υπέρτατο Ων στο πρώτο επίπεδο των πλασμάτων της ενοποιούσας Θείας αποκάλυψης μέσα στο χρόνο και τον χώρο. Το επίπεδο αυτό, το μέγα σύμπαν, είναι η σφαίρα της χωρο-χρονικής καθόδου των προσωπικοτήτων του Παραδείσου, σε ανταποδοτικό συσχετισμό με την χωρο-χρονική ανέλιξη των εξελικτικών πλασμάτων.

0:2.17 (4.11) 6. Ο Θεός ο Απώτατος – ο υπάρχων Θεός του υπερχρόνου και του υπερβατικού χώρου. Το δεύτερο εμπειρικό επίπεδο της ενοποιούσας εκδήλωσης του Θείου. Ο Θεός ο Ύπατος δηλοί την επιτευχθείσα πραγματοποίηση του σύνθετου απολυτοειδούς-υπερατομικού, την υπέρβαση του χωροχρόνου και τις υπάρχουσες-εμπειρικές αξίες, τις συντονιζόμενες στο τελικό δημιουργικό επίπεδο της Θείας πραγματικότητας.

0:2.18 (4.12) 7. Ο Θεός ο Απόλυτος – ο πειραματιζόμενος Θεός των υπερβατικών υπερατομικών αξιών και θείων νοημάτων, ο υπάρχων ως το Θείο Απόλυτο. Πρόκειται για το τρίτο επίπεδο της ενοποιούσας έκφρασης και επέκτασης του Θείου. Στο υπερ-δημιουργικό αυτό επίπεδο, η Θεότητα παίρνει την εμπειρία της εξάντλησης του εξατομικευόμενου δυναμικού, συναντά την ολοκλήρωση της θείας της υπόσταση και υφίσταται εξάντληση της χωρητικότητας της για αυτο-αποκάλυψη σε διαδοχικά και προοδευτικά επίπεδα έτερο-προσωποποίησης .Η Θεότητα τώρα συναντά, εφάπτεται και βιώνει την ταυτότητα της με το Ανολοκλήρωτο Απόλυτο.

ΙΙΙ. Η ΠΡΩΤΗ ΠΗΓΗ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΟ.

0:3.1 (4.13) Η ολική, άπειρη πραγματικότητα υφίσταται σε επτά φάσεις, ως επτά συνδυαζόμενα Απόλυτα:

0:3.2 (5.1) 1. Η Πρώτη Πηγή και Κέντρο.

0:3.3 (5.2) 2. Η Δεύτερη Πηγή και Κέντρο.

0:3.4 (5.3) 3. Η Τρίτη Πηγή και Κέντρο.

0:3.5 (5.4) 4. Το Νησί του Παραδείσου.

0:3.6 (5.5) 5. Το Θείο Απόλυτο.

0:3.7 (5.6) 6. Το Συμπαντικό Απόλυτο.

0:3.8 (5.7) 7. Το Ανολοκλήρωτο Απόλυτο.

0:3.9 (5.8) Ο Θεός, ως Πρώτη Πηγή και Κέντρο, είναι πρωταρχικός σε σχέση με την ολική πραγματικότητα - ανεπιφύλακτα. Η Πρώτη Πηγή και Κέντρο είναι άπειρη όπως είναι επίσης αιώνια και είναι για αυτό περιοριζόμενη η επεξεργάσιμη μόνο από την θέληση.

0:3.10 (5.9) Ο Θεός - Ο Συμπαντικός Πατέρας - είναι η προσωπικότητα της Πρώτης Πηγής και Κέντρου και ως τέτοιος διατηρεί προσωπικές σχέσεις άπειρου ελέγχου πάνω σε όλες τις συνεργαζόμενες και υποδεέστερες Πηγές και Κέντρα. Τέτοιος έλεγχος είναι προσωπικός και άπειρος δυνητικά, ακόμα και αν δεν λειτουργήσει ποτέ ουσιαστικά, λόγω της τελειότητας της λειτουργίας τέτοιων συνεργαζόμενων και υποδεέστερων πηγών και κέντρων, καθώς και προσωπικοτήτων.

0:3.11 (5.10) Η Πρώτη Πηγή και Κέντρο είναι, γι’ αυτό, πρωταρχική σε όλους τους χώρους θεοποιημένους η μη θεοποιημένους, προσωπικούς η απρόσωπους. πραγματικούς η δυνητικούς, περιορισμένους η απεριόριστους. Ουδέν πράγμα ή πλάσμα, ουδεμία σχετικότητα ή τελικότητα υφίσταται, πέραν της άμεσης, ή έμμεσης σχέσης και εξάρτησής της από το προβάδισμα της Πρώτης Πηγής και Κέντρου.

0:3.12 (5.11) Η Πρώτη Πηγή και Κέντρο σχετίζεται με το σύμπαν ως εξής:

0:3.13 (5.12) 1. Οι δυνάμεις βαρύτητας των υλικών συμπάντων συγκλίνουν στο κέντρο βαρύτητας του κατώτερου Παραδείσου. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο η γεωγραφική θέση του προσώπου του είναι αιώνια σταθεροποιημένη σε απόλυτη σχέση προς το δυναμικό-ενεργειακό κέντρο του κατώτερου, ή υλικού πεδίου του Παραδείσου. Η απόλυτη όμως προσωπικότητα της Θεότητας υπάρχει στο ανώτερο, ή πνευματικό πεδίο του Παραδείσου.

0:3.14 (5.13) 2. Οι διανοητικές δυνάμεις συγκλίνουν προς το Άπειρο Πνεύμα. Ο διαφορικός και αποκλίνων κοσμικός νους στα Επτά Κυρίαρχα Πνεύματα. Η πραγματοποιούσα διάνοια του Υπέρτατου ως μία χωρο-χρονική εμπειρία στο Μέιτζεστον.

0:3.15 (5.14) 3. Οι πνευματικές δυνάμεις του σύμπαντος συγκλίνουν προς τον Αιώνιο Υιό.

0:3.16 (5.15) 4. Η απεριόριστη ικανότητα για θεία δράση ενοικεί στο Θείο Απόλυτο

0:3.17 (5.16) 5. Η απεριόριστη ικανότητα για άπειρη ανταπόκριση ενυπάρχει στο Ανολοκλήρωτο Απόλυτο.

0:3.18 (5.17) 6. Τα δύο Απόλυτα – το Ολοκληρωμένο και το Ανολοκλήρωτο – είναι συντονισμένα και ενοποιημένα εντός και υπό του Συμπαντικού Απόλυτου.

0:3.19 (5.18) 7. Η δυνητική προσωπικότητα μιας εξελικτικής ηθικής ύπαρξης η οποιασδήποτε άλλης ηθικής ύπαρξης επικεντρώνεται στην προσωπικότητα του Συμπαντικού Πατέρα.

0:3.20 (5.19) Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, όπως την αντιλαμβάνονται οι πεπερασμένες υπάρξεις είναι μερική, σχετική και σκιώδης. Η μέγιστη πραγματικότητα της Θεότητας που δύναται να γίνει πλήρως αντιληπτή από τις εξελικτικές πεπερασμένες υπάρξεις περιλαμβάνεται στην υπόσταση του Υπέρτατου Όντως. Οπωσδήποτε, όμως, υφίστανται προϋπάρχουσες και αιώνιες πραγματικότητες, υπέρ-πεπερασμένες πραγματικότητες, οι οποίες είναι οι προγονικές της Υπέρτατης αυτής Θεότητας των εξελικτικών χρονοχωρικών πλασμάτων. Προσπαθώντας να απεικονίσουμε την προέλευση και τη φύση της συμπαντικής πραγματικότητας, είμαστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουμε την τεχνική της χωρο-χρονικής λογικής ώστε να φθάσουμε στο επίπεδο του πεπερασμένου νου. Για το λόγο αυτό πρέπει πολλά από τα ταυτόχρονα συμβαίνοντα γεγονότα της αιωνιότητας, να παρουσιασθούν ως διαδοχικές πράξεις.

0:3.21 (6.1) Όπως ένα χρόνο-χωρικό πλάσμα θα έβλεπε την προέλευση και τη διαφοροποίηση της Πραγματικότητας, το αιώνιο και άπειρο ΕΙΜΑΙ κατόρθωσε την απελευθέρωση της Θεότητας από τα δεσμά του ανολοκλήρωτου απείρου δια της άσκησης της εγγενούς και αιώνιας ελεύθερης βούλησης και αυτή η διάζευξη από το ανολοκλήρωτο άπειρο παρήγαγε την πρώτη απόλυτη θεότητα-τάση. Η τάση αυτή της διαφορικότητας του απείρου εξομαλύνεται από το Συμπαντικό Απόλυτο, το οποίο λειτουργεί ενοποιητικά και συντονίζει το δυναμικό άπειρο της Ολκής Θεότητας και το στατικό άπειρο του Ανολοκλήρωτου Απόλυτου.

0:3.22 (6.2) Κατά την αρχική αυτή πράξη το θεωρητικό ΕΙΜΑΙ επέτυχε την πραγματοποίηση της προσωπικότητας με το να γίνει ο Αιώνιος Πατέρας του Πρωταρχικού Υιού, ενώ ταυτόχρονα έγινε και η Αιώνια Γενεσιουργός Αιτία του Νησιού του Παραδείσου. Συνυπάρχοντας με τη διαφοροποίηση του Υιού από τον Πατέρα και παρόντος του Παραδείσου, παρουσιάστηκε το πρόσωπο του Απείρου Πνεύματος και το κεντρικό σύμπαν της Χαβόνα. Με την εμφάνιση της συνυπάρχουσας εξατομικευμένης Θεότητας, του Αιώνιου Υιού, και του Απείρου Πνεύματος, ο Πατέρας απέδρασε ,σαν προσωπικότητα ,από την άλλως αναπόφευκτη διάχυση πανταχού και εντός της δυναμικής της Ολικής Θεότητας. Εφεξής, είναι μόνο δια της Τριαδικής συνεργασίας με τους δυο Θεϊκούς ισότιμους, που ο Πατέρας πληροί όλο το Θεϊκό δυναμικό, ενώ η αύξουσα εμπειρική Θεότητα γίνεται πραγματοποιήσιμη στο θείο επίπεδο του Υπέρτατου, του Ύπατου και του Απόλυτου.

0:3.23 (6.3) Η σύλληψη του ΕΙΜΑΙ είναι μία φιλοσοφική παραχώρηση την οποία κάνουμε στον χρονικά - δεσμευμένο, τοπικά-περιορισμένο, πεπερασμένο ανθρώπινου νου, στην απιθανότητα κατανόησης από τα πλάσματα των υπάρξεων της αιωνιότητας – μηδέποτε αρχόμενων, μηδέποτε ληγουσών οντοτήτων και σχέσεων. Για το πλάσμα του χρόνου και του χώρου, όλα πρέπει να έχουν μία αρχή, εκτός μόνο ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ – της πρωταρχικής αιτίας των αιτιών. Για το λόγο αυτό θεωρητικοποιούμε το φιλοσοφικό αυτό ιδεατό- επίπεδο ως το ΕΙΜΑΙ, διδάσκοντας, ταυτόχρονα, όλα τα πλάσματα ότι ο Αιώνιος Υιός και το Άπειρο Πνεύμα συνυπάρχουν στην αιωνιότητα με το ΕΙΜΑΙ. Με άλλα λόγια, ότι ουδέποτε υπήρξε εποχή όπου το ΕΙΜΑΙ δεν ήταν ο Πατέρας του Υιού και, μαζί με αυτόν, του Πνεύματος.

0:3.24 (6.4) Το Άπειρο χρησιμοποιείται για να δηλώσει την ολοκλήρωση – την τελικότητα – η οποία συνάγεται από το προβάδισμα της Πρώτης Πηγής και Κέντρου. Το θεωρητικό ΕΙΜΑΙ αποτελεί μία ανθρώπινη φιλοσοφική επέκταση της έννοιας της «άπειρης βούλησης», αλλά το Άπειρο είναι ένα πραγματικό επίπεδο αξιών, που αντιπροσωπεύει την αιώνια πρόθεση του πραγματικού απείρου της απόλυτης και απεριόριστης ελεύθερης βούλησης του Πατέρα του Σύμπαντος. Η έννοια αυτή ενίοτε καθορίζεται ως Πατέρας-Άπειρο.

0:3.25 (6.5) Μεγάλο μέρος της σύγχυσης των πλασμάτων όλων των τάξεων, κατώτερων και ανώτερων, στην προσπάθειά τους να ανακαλύψουν τον Πατέρα-Άπειρο, ενυπάρχει στα περιορισμένη τους αντίληψη. Η απόλυτη πρωτοκαθεδρία του Συμπαντικού Πατρός δεν είναι προφανής στα επίπεδα τα υποδεέστερα του απείρου. Είναι λοιπόν πιθανό ότι μόνον ο Αιώνιος Υιός και το Άπειρο Πνεύμα αληθινά γνωρίζουν τον Πατέρα σαν ένα άπειρο. Για όλες τις άλλες οντότητες, μία τέτοια έννοια αντιπροσωπεύει την άσκηση της πίστης.

IV. Η ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

0:4.1 (6.6) Η πραγματικότητα δραστηριοποιείται με τρόπο διαφορετικό στα ποικίλα συμπαντικά επίπεδα. Η πραγματικότητα πηγάζει από και δια της άπειρης βούλησης του Πατέρα του Σύμπαντος και δύναται να γίνει αντιληπτή σε τρεις πρωταρχικές φάσεις, σε πολλά διαφορετικά επίπεδα συμπαντικής δραστηριοποίησης:

0:4.2 (6.7) 1. Μη θεοποιημένη πραγματικότητα η οποία εκτείνεται από τα ενεργειακά πεδία του απρόσωπου μέχρι το χώρο της πραγματικότητας των μη δυναμένων να προσωποποιηθούν αξιών συμπαντικής ύπαρξης, ακόμη και μέχρι την παρουσία του Ανεπιφύλακτου Απόλυτου.

0:4.3 (7.1) 2. Θεοποιημένη πραγματικότητα. Αγκαλιάζει όλες τις δυναμικές της άπειρης Θεότητας που κυμαίνονται προς τα άνω, δια μέσου όλων των πεδίων της προσωπικότητας, από το κατώτατο πεπερασμένο μέχρι το ανώτατο άπειρο, περικλείοντας έτσι τους χώρους όλων όσων μπορούν να εξατομικευτούν κι’ ακόμα περισσότερο – ακόμα μέχρι την παρουσία του Θείου Απόλυτου.

0:4.4 (7.2) 3. Συνδυασμένη πραγματικότητα : Η συμπαντική πραγματικότητα είναι υποθετικά είτε θεοποιημένη είτε μη θεοποιημένη, αλλά για τις υποθεοποιημένες υπάρξεις υφίσταται ένας απέραντος χώρος διασυνδεδεμένης πραγματικότητας, δυνητικής και ουσιαστικής η οποία είναι δύσκολο να προσδιορισθεί. Μεγάλο μέρος της συντονισμένης αυτής πραγματικότητας περικλείεται εντός του βασιλείου του Συμπαντικού Απόλυτου.

0:4.5 (7.3) Αυτή είναι η βασική θεώρηση της αρχικής πραγματικότητας: Ο Πατέρας εγκαινιάζει και διατηρεί την Πραγματικότητα. Οι βασικές διαφοροποιήσεις της πραγματικότητας είναι η θεοποιημένη και η μη θεοποιημένη – το Θείο Απόλυτο και το Ανολοκλήρωτο Απόλυτο. Η βασική σχέση είναι η τάση μεταξύ τους. Η θεία αυτή τάση που πηγάζει από τον Πατέρα εξομαλύνεται με τρόπο τέλειο από, και αιωνιοποιείται σαν, το Συμπαντικό Απόλυτο .

0:4.6 (7.4) Από χωροχρονική άποψη, η πραγματικότητα μπορεί να διαιρεθεί περαιτέρω ως:

0:4.7 (7.5) 1. Ουσιαστική και Δυνητική. Πραγματικότητες που υπάρχουν των οποίων η έκφραση είναι ολοκληρωμένη σε αντίθεση με εκείνες οι οποίες διαθέτουν ένα απροσδιόριστο δυναμικό ανάπτυξης. Ο Αιώνιος Υιός είναι μία απόλυτη πνευματική πραγματικότητα. Ο θνητός άνθρωπος είναι κατά το πλείστον μια μη πραγματοποιηθείσα πνευματική δυνατότητα.

0:4.8 (7.6) 2. Απόλυτη και Υπό-απόλυτη. Οι απόλυτες πραγματικότητες είναι αιώνιες υπάρξεις. Οι υπό-απόλυτες προβάλλονται σε δύο επίπεδα: Τις απολυτοειδείς - πραγματικότητες οι οποίες είναι σχετικές, όσον αφορά στο χρόνο και την αιωνιότητα. Τις πεπερασμένες- πραγματικότητες οι οποίες προβάλλονται στο χώρο και πραγματοποιούνται στον χρόνο.

0:4.9 (7.7) 3. Υπαρξιακές και εμπειρικές. Η Παραδεισιακή Θεότητα είναι υπαρξιακή, ενώ το αναδυόμενο Υπέρτατο και Ύπατο είναι εμπειρικά.

0:4.10 (7.8) 4. Προσωπική και Απρόσωπη. Η επέκταση του Θείου, η έκφραση της προσωπικότητας και η συμπαντική εξέλιξη διέπονται για πάντα από τη δράση της ελεύθερης βούλησης του Πατέρα, η οποία για πάντα διαχωρίζει τις διανοητικές – πνευματικές – υλικές έννοιες και αξίες της πραγματικότητας και της δυνατότητας, επικεντρωμένη στον Αιώνιο Υιό, από αυτά τα πράγματα που είναι συγκεντρωμένα και ενυπάρχουν στο αιώνιο Νησί του Παραδείσου.

0:4.11 (7.9) Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ είναι ένας όρος ο οποίος περιλαμβάνει τα προσωπικά και μη προσωπικά εστιακά Απόλυτα όλων των φάσεων της συμπαντικής πραγματικότητας. Ο Παράδεισος, δεόντως επεξηγημένος, μπορεί να εμπεριέχει οποιαδήποτε, αλλά και όλες τις μορφές πραγματικότητας, Θεότητα, Θεϊκότητα, προσωπικότητα και ενέργεια – πνευματική, διανοητική, ή υλική. Τα πάντα μοιράζονται τον Παράδεισο ως τόπο προέλευσης, λειτουργίας και πεπρωμένου, όσον αφορά στις αξίες, τις έννοιες αλλά και την ύπαρξη αυτή καθ’ εαυτή.

0:4.12 (7.10) Το Νησί του Παραδείσου - Παράδεισος χωρίς άλλη επεξήγηση – αποτελεί το Απόλυτο του ελέγχου της υλικής βαρύτητας της Πρώτης Πηγής και Κέντρου. Ο Παράδεισος είναι ακίνητος, είναι το μοναδικό ακίνητο αντικείμενο στο σύμπαν των συμπάντων. Το Νησί του Παραδείσου έχει μία θέση στο σύμπαν αλλά καμία θέση στο διάστημα. Το αιώνιο αυτό Νησί είναι η ουσιαστική απαρχή των φυσικών συμπάντων – παρελθόντων, παρόντων και μελλοντικών. Το Νησί-πυρήνας του Φωτός είναι Θείο παράγωγο, αλλά μετά βίας θα μπορούσε να θεωρηθεί Θεότητα. Ούτε οι υλικές δημιουργίες αποτελούν μέρος της Θεότητας. Είναι το επακόλουθό της.

0:4.13 (7.11) Ο Παράδεισος δεν είναι δημιουργός. Είναι μοναδικός ελεγκτής πολλών συμπαντικών δραστηριοτήτων, πολύ περισσότερο ελεγκτής απ’ όσο αντιδρών. Σε ολόκληρη την έκταση των υλικών συμπάντων ο Παράδεισος επηρεάζει τις αντιδράσεις και καθοδηγεί όλα τα πλάσματα που έχουν σχέση με την ισχύ, την ενέργεια και τη δύναμη, ο ίδιος ο Παράδεισος, ωστόσο, είναι μοναδικός, αποκλειστικός και απομονωμένος στα σύμπαντα. Τίποτα δεν αντιπροσωπεύει ο Παράδεισος και τίποτα δεν αντιπροσωπεύει τον Παράδεισο. Δεν είναι ούτε μια δύναμη, ούτε μια παρουσία. Είναι μόνο Παράδεισος.

V. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ

0:5.1 (8.1) Η προσωπικότητα είναι ένα επίπεδο θεοποιημένης πραγματικότητας και κυμαίνεται από το θνητό και μεσοδιάστατο επίπεδο της ανώτερης διανοητικής δραστηριοποίησης της λατρείας και της σοφίας μέχρι πάνω ψηλά, μέσο του μοροντιανού και πνευματικού επιπέδου, στην επίτευξη της τελικότητας του ιδιώματος της προσωπικότητας. Δηλαδή, την εξελικτική ανέλιξη της προσωπικότητας των θνητών – και συναφών – πλασμάτων, αλλά υπάρχουν πολυάριθμες άλλες κατηγορίες συμπαντικών προσωπικοτήτων.

0:5.2 (8.2) Η πραγματικότητα επηρεάζεται από τη συμπαντική επέκταση, η προσωπικότητα από την άπειρη διαφοροποίηση ενώ και οι δύο είναι σε θέση να συντονίζονται εξαιρετικά και να σταθεροποιούνται αιώνια με το απεριόριστο Θείο. Ενώ η μεταμορφική κλίμακα της απρόσωπης πραγματικότητας είναι σαφώς περιορισμένη, δεν γνωρίζουμε να υπάρχουν όρια στην προοδευτική εξέλιξη της προσωπικής πραγματικότητας.

0:5.3 (8.3) Στα επιτευχθέντα εμπειρικά επίπεδα όλες οι κατηγορίες, ή αξίες της προσωπικότητας μπορούν να συνεργασθούν, ή ακόμη και να συνδημιουργήσουν. Ακόμη και ο Θεός μπορεί να συνυπάρξει με τον άνθρωπο σε μία ενοποιημένη προσωπικότητα, όπως τόσο θαυμάσια επεδείχθη στην παρούσα κατάσταση του Χριστού Μιχαήλ – του Υιού του Ανθρώπου και Υιού του Θεού.

0:5.4 (8.4) Όλες οι υπό το άπειρο τάξεις και φάσεις της προσωπικότητας είναι συνεργικά εφικτές και δυνητικά συνδημιουργικές. Το προ-προσωπικό, το προσωπικό και το υπερπροσωπικό συνδέονται μεταξύ τους με αμοιβαία δυναμική συντονισμένης κατάκτησης, προοδευτικού επιτεύγματος και συνδημιουργικής δυνατότητας. Ποτέ όμως το μη προσωπικό δεν μετατρέπεται απευθείας σε προσωπικό. Η προσωπικότητα ποτέ δεν είναι αυθύπαρκτη. Είναι το δώρο του Πατέρα του Παραδείσου. Η προσωπικότητα τίθεται υπεράνω της ενέργειας και συνδέεται μόνο με τα ζώντα ενεργειακά συστήματα. Η ταυτότητα μπορεί να συνδεθεί με τα μη ζώντα ενεργειακά πρότυπα.

0:5.5 (8.5) Ο Συμπαντικός Πατέρας είναι το μυστικό της πραγματικότητας της προσωπικότητας, της χορήγησης της προσωπικότητας και του προορισμού της προσωπικότητας. Ο Αιώνιος Υιός είναι η απόλυτη προσωπικότητα, το μυστικό της πνευματικής ενέργειας, των μοροντιανών πνευμάτων και των τελειοποιημένων πνευμάτων. Ο Συνδεδεμένος Δρων είναι η πνευματική-διανοητική προσωπικότητα, η πηγή της ευφυΐας, της λογικής και της συμπαντικής διάνοιας. Αλλά Το Νησί του Παραδείσου είναι μη προσωπικό και υπέρ-πνευματικό, όντας η ουσία του συμπαντικού σώματος, η πηγή και το κέντρο της φυσικής ύλης, καθώς και το απόλυτο, κυρίαρχο πρότυπο της συμπαντικής υλικής πραγματικότητας.

0:5.6 (8.6) Οι ιδιότητες αυτές της συμπαντικής πραγματικότητας εκδηλώνονται στην Ουραντιανή ανθρώπινη εμπειρία στα ακόλουθα επίπεδα:

0:5.7 (8.7) 1. Το Σώμα. Ο υλικός, ή φυσικός οργανισμός του ανθρώπου. Ο ζων ηλεκτροχημικός μηχανισμός ζωικής φύσης και προέλευσης.

0:5.8 (8.8) 2. Ο Νους. Ο σκεπτόμενος, αντιλαμβανόμενος και αισθανόμενος μηχανισμός του ανθρώπινου οργανισμού. Το σύνολο της συνειδητής και ασυνείδητης εμπειρίας. Η ευφυΐα συνδεδεμένη με την συναισθηματική ζωή που εκτείνεται προς τα πάνω δια της λατρείας και της σοφίας μέχρι το πνευματικό επίπεδο.

0:5.9 (8.9) 3. Το Πνεύμα. Το θείο πνεύμα που ενοικεί στον ανθρώπινο νου - ο Προσαρμοστής της Σκέψης. Το αθάνατο αυτό πνεύμα είναι προ-ατομικό – δεν είναι μια προσωπικότητα, αν και προορίζεται να γίνει μέρος της προσωπικότητας του διασωθέντος θνητού πλάσματος.

0:5.10 (8.10) 4. Η Ψυχή. Η ψυχή του ανθρώπου αποτελεί εμπειρικό απόκτημα. Καθώς ένα θνητό πλάσμα επιλέγει να «κάνει το θέλημα του Πατέρα στον ουρανό,» έτσι και το ενοικούν πνεύμα γίνεται ο πατέρας μιας νέας πραγματικότητας στην ανθρώπινη εμπειρία. Ο θνητός και υλικός νους είναι η μητέρα της ίδιας αυτής αναδυόμενης πραγματικότητας. Η ουσία της νέας αυτής πραγματικότητας δεν είναι ούτε υλική, ούτε πνευματική – είναι μοροντιανή. Είναι η αναδυόμενη και αθάνατη ψυχή που προορίζεται τα επιζήσει του θανάτου και να αρχίσει την προς τον Παράδεισο ανέλιξη.

0:5.11 (9.1) Η Προσωπικότητα. Η προσωπικότητα του θνητού ανθρώπου δεν είναι το σώμα, ή ο νους, ούτε το πνεύμα. ούτε είναι η ψυχή. Η προσωπικότητα είναι η μοναδική αναλλοίωτη πραγματικότητα σε μία, άλλως, αεί μεταβαλλόμενη ανθρώπινη εμπειρία. Και ενώνει όλους τους άλλους σχετικούς παράγοντες της ατομικότητας. Η προσωπικότητα είναι η μοναδική προσφορά την οποία πραγματοποιεί ο Πατέρας του Σύμπαντος επί των ζώντων και συνδεδεμένων ενεργειών της ύλης, του νου και του πνεύματος και η οποία επιζεί με τη επιβίωση της μοροντιανής ψυχής.

0:5.12 (9.2) Η Μορόντια είναι όρος που προσδιορίζει ένα απέραντο επίπεδο το οποίο παρεμβάλλεται μεταξύ του υλικού και του πνευματικού. Μπορεί να καθορίζει ατομικές, ή μη ατομικές πραγματικότητες, ζώσες, ή μη, ενέργειες. Το στημόνι της μορόντια είναι πνευματικό. Το υφάδι της είναι φυσικό.

VI. ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΤΥΠΑ.

0:6.1 (9.3) Προσωπικό αποκαλούμε οτιδήποτε και όλα που ανταποκρίνονται στο κύκλωμα της προσωπικότητας του Πατέρα. Οτιδήποτε και όλα όσα ανταποκρίνονται στο πνευματικό κύκλωμα του Υιού τα αποκαλούμε πνεύμα. Οτιδήποτε και όλα που ανταποκρίνονται στο διανοητικό κύκλωμα του Συνδεδεμένου Δρώντος το αποκαλούμε διάνοια, διάνοια ως ιδιότητα του Απείρου Πνεύματος – διάνοια σε όλες τις φάσεις της. Οτιδήποτε και όλα που ανταποκρίνονται στο, επικεντρωμένο στο κατώτερο επίπεδο του Παραδείσου, κύκλωμα υλικής- βαρύτητας το αποκαλούμε ύλη – ενέργεια-ύλη σε όλες τις μεταμορφικές της καταστάσεις.

0:6.2 (9.4) ΕΝΕΡΓΕΙΑ. Χρησιμοποιούμε τη λέξη ως ένα τα πάντα περικλείοντα όρο ο οποίος ισχύει για τα πνευματικά, διανοητικά και υλικά βασίλεια. Η Δύναμη χρησιμοποιείται έτσι επίσης ευρέως. Η Ισχύς περιορίζεται συνήθως στον προσδιορισμό του ηλεκτρονικού επιπέδου της ύλης, ή στην προς τη γραμμική- βαρύτητα -ανταποκρινόμενη ύλη του μεγάλου σύμπαντος. Η ισχύς χρησιμοποιείται επίσης για να προσδιορίσει την κυριαρχία. Δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε τους γενικά αποδεκτούς από εσάς ορισμούς για την δύναμη, την ενέργεια και την ισχύ. Υπάρχει τέτοια ελαχιστότητα στη γλώσσα, ώστε πρέπει να προσδώσουμε πολλαπλές σημασίες στους όρους αυτούς.

0:6.3 (9.5) Η Φυσική ενέργεια είναι ο όρος ο οποίος προσδιορίζει όλες τις φάσεις και τις μορφές των φαινομενικών κινήσεων, δράσεων και δυναμικών.

0:6.4 (9.6) Μιλώντας για της εκδηλώσεις της φυσικής ενέργειας, χρησιμοποιούμε γενικά τους όρους κοσμική δύναμη, αναδυόμενη ενέργεια και συμπαντική ισχύς. Οι όροι αυτοί χρησιμοποιούνται συχνά ως εξής:

0:6.5 (9.7) 1. Η Κοσμική Δύναμη περιλαμβάνει όλες τις ενέργειες προερχόμενες από το Ανολοκλήρωτο Απόλυτο, η οποίες όμως δεν αντιδρούν ακόμα στην Παραδείσια βαρύτητα.

0:6.6 (9.8) 2. Η Αναδυόμενη Ενέργεια περιλαμβάνει τις ενέργειες εκείνες που ανταποκρίνονται μεν στην βαρύτητα του Παραδείσου, αλλά δεν ανταποκρίνεται ακόμα στην τοπική, ή τη γραμμική βαρύτητα. Πρόκειται για το προ-ηλεκτρονικό επίπεδο ενέργειας-ύλης.

0:6.7 (9.9) 3. Η Συμπαντική Ισχύς περιλαμβάνει όλες τις μορφές της ενέργειας οι οποίες, ενώ ακόμα ανταποκρίνεται στη βαρύτητα του Παραδείσου, ανταποκρίνεται ευθέως στη γραμμική βαρύτητα. Πρόκειται για το ηλεκτρονικό επίπεδο της ενέργειας-ύλης και όλων εξ αυτής συνακόλουθων εξελίξεων.

0:6.8 (9.10) Ο Νους αποτελεί φαινόμενο το οποίο δηλώνει την παρουσία-δραστηριότητα της ζώσας λειτουργίας επιπλέον των ποικίλων ενεργειακών συστημάτων. Και τούτο είναι αληθές σε όλα τα διανοητικά επίπεδα. Στην προσωπικότητα, ο νους παρεμβαίνει πάντοτε μεταξύ του πνεύματος και της ύλης. Έτσι, το σύμπαν φωτίζεται από τρία είδη φωτός: το υλικό φως, τη διανοητική ενόραση και την πνευματική φωτοβολία.

0:6.9 (10.1) Το φως - η πνευματική φωτοβολία – είναι ένα λεκτικό σύμβολο, ένας τρόπος του λέγειν, το οποίον εκδηλώνει τα χαρακτηριστικά των εκδηλώσεων της προσωπικότητας των διαφορετικών κατηγοριών πνευματικών υπάρξεων. Η φωτοβόλος αυτή απόρροια κατ’ ουδέν τρόπο συνδέεται είτε με τη διανοητική ενόραση, ή με τις εκδηλώσεις του φυσικού φωτός.

0:6.10 (10.2) ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ μπορεί να παρουσιασθεί ως υλικό, πνευματικό, ή διανοητικό, ή ως οποιοσδήποτε συνδυασμός των ενεργειών αυτών. Μπορεί να διαπεράσει τις προσωπικότητες, τα άτομα, τις οντότητες, ή τη μη ζώσα ύλη. Το πρότυπο, όμως, είναι πρότυπο και παραμένει πρότυπο. Μόνο τα αντίγραφα πολλαπλασιάζονται

0:6.11 (10.3) Το πρότυπο μπορεί να διαμορφώσει την ενέργεια αλλά δεν μπορεί να την ελέγξει. Η βαρύτητα αποτελεί το μοναδικό έλεγχο της ενέργειας-ύλης. Ούτε το διάστημα, ούτε το πρότυπο ανταποκρίνονται στην βαρύτητα, αλλά δεν υπάρχει σχέση μεταξύ του διαστήματος και του προτύπου. Το διάστημα δεν αποτελεί πρότυπο, ούτε εν δυνάμει πρότυπο. Το πρότυπο είναι η διαμόρφωση της πραγματικότητας που έχει ήδη αποπληρώσει την οφειλή της στη βαρύτητα. Η πραγματικότητα οποιουδήποτε προτύπου αποτελείται από τις ενέργειές του, τη διάνοιά του, το πνεύμα, ή τα υλικά συστατικά του.

0:6.12 (10.4) Εν αντιθέσει προς την άποψη του ολικού, το πρότυπο παρουσιάζει την ατομική άποψη της ενέργειας και της προσωπικότητας. Οι προσωπικότητες, ή αναγνωριζόμενες φόρμες, είναι πρότυπα που προέκυψαν ως αποτέλεσμα της ενέργειας (φυσικής, πνευματικής, ή διανοητικής), ωστόσο δεν είναι εγγενή σ’ αυτήν. Η ιδιότητα αυτή της ενέργειας, ή της προσωπικότητας, εξ αιτίας της οποίας προκαλείται η εμφάνιση του προτύπου, μπορεί να αποδοθεί στον Θεό – στην θεότητα –στην της Παραδείσιας δύναμης προίκιση, στη συνύπαρξη της προσωπικότητας και της ισχύος.

0:6.13 (10.5) Το πρότυπο είναι κυρίαρχος σχεδιασμός από τον οποίον φτιάχνονται αντίγραφα. Ο Αιώνιος Παράδεισος είναι το απόλυτο των προτύπων. Ο Αιώνιος Υιός είναι το πρότυπο της προσωπικότητας. Ο Πατέρας του Σύμπαντος είναι ο άμεσος πρόγονος – απαρχή και των δύο. Ο παράδεισος όμως δεν χορηγεί το πρότυπο και ο Υιός δεν μπορεί να χορηγήσει την προσωπικότητα.

VII. ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΟΝ.

0:7.1 (10.6) Ο Θείος μηχανισμός του κυρίαρχου σύμπαντος είναι διττός, όσον αφορά στις σχέσεις με την αιωνιότητα. Ο Θεός ο Πατέρας, ο Θεός ο Υιός και ο Θεός το Πνεύμα είναι αιώνιοι – είναι υπαρξιακές οντότητες – ενώ ο θεός ο Υπέρτατος, ο Θεός ο Απώτατος και ο Θεός ο Απόλυτος είναι πραγματοποιούμενες προσωπικότητες του Θείου των μετά τη Χαβόνα εποχών μέσα στο χωροχρόνο και μέσα στις χρονο-χωρικά -υπερβατικές σφαίρες της εξελικτικής επέκτασης του κυρίαρχου σύμπαντος. Οι πραγματοποιούμενες αυτές Θείες προσωπικότητες είναι οι μελλοντικοί αιώνιοι από τον καιρό όπου, και όπως, εξατομικεύτηκαν δυναμικά στα αναπτυσσόμενα σύμπαντα με την τεχνική της δια της εμπειρίας πραγματοποίησης των συνεργικών-δημιουργικών δυνατοτήτων των αιώνιων θεοτήτων του Παραδείσου.

0:7.2 (10.7) Η παρουσία του Θείου είναι για το λόγο αυτό διττή:

0:7.3 (10.8) 1. Υπαρξιακή – οντότητες αιώνιας ύπαρξης με παρελθόν, παρόν και μέλλον.

0:7.4 (10.9) 2. Εμπειρική – οντότητες πραγματοποιούμενες στο μετά τη Χαβόνα παρόν, μη λήγουσας όμως ύπαρξης σ’ ολόκληρη τη μελλοντική αιωνιότητα.

0:7.5 (10.10) Ο Πατέρας, ο Υιός και το Πνεύμα είναι υπαρκτοί – υπαρκτοί δια της πραγματοποίησης (αν και όλες οι δυναμικές υποτίθεται ότι είναι εμπειρικές). Το Υπέρτατο και το Απώτατο είναι καθ’ ολοκληρίαν εμπειρικά. Το Θείο Απόλυτο είναι εμπειρικό δια της πραγματοποίησης, αλλά υπαρξιακό δυνητικά. Η ουσία του Θείου είναι αιώνια, αλλά μόνο τα τρία αρχικά πρόσωπα του Θείου είναι ανεπιφύλακτα αιώνια. Όλες οι άλλες Θείες προσωπικότητες έχουν προέλευση, αλλά το πεπρωμένο τους είναι αιώνιο.

0:7.6 (10.11) Έχοντας επιτύχει την υπαρκτού Θείου έκφραση του εαυτού του στον Υιό και το Πνεύμα, ο Πατέρας φθάνει πλέον τώρα να καταφέρνει εμπειρική έκφραση στα ως τώρα μη προσωπικά και μη αποκαλυμμένα θεία επίπεδα, ως ο Θεός ο Υπέρτατος, ο Θεός ο Απώτατος και ο Θεός ο Απόλυτος. Οι εμπειρικές αυτές Θεότητες, ωστόσο, δεν έχουν προς το παρόν ολοκληρώσει την ύπαρξή τους. Βρίσκονται στη διαδικασία της πραγμάτωσης.

0:7.7 (11.1) Ο Θεός ο Υπέρτατος στη Χαβόνα είναι η ατομική πνευματική αντανάκλαση της τριαδικής Παραδείσιας Θεότητας. Η συνεργική αυτή Θεία σχέση επεκτείνεται τώρα δημιουργικά προς τον Θεό τον Επτάπτυχο και συντίθεται στην εμπειρική δύναμη του Κραταιού Υπέρτατου στο μέγα σύμπαν. Η παραδείσια Θεότητα, υπαρξιακή ως τρία πρόσωπα, εξελίσσεται, έτσι, δια της εμπειρίας εξελισσόμενη σε δύο φάσεις του Υπέρτατου, ενώ αυτές οι διπλές φάσεις είναι δυναμικές προσωπικότητες ενοποιούμενες ως ένας Κύριος, το Υπέρτατο Ον.

0:7.8 (11.2) Ο Πατέρας του Σύμπαντος κατορθώνει να απελευθερώσει την ελεύθερη βούλησή του από τους περιορισμούς της άπειρης υπόστασης και τα δεσμά της αιωνιότητας με την τεχνική της τριαδοποίησης, της τριπλής προσωποποίησης του Θείου. Το Υπέρτατο Ον εξελίσσεται ακόμη και τώρα ως μία ενοποίηση της υπό-αιώνιας προσωπικότητας της επτάπτυχης εκδήλωσης του Θείου στα χωροχρονικά τμήματα του μεγάλου σύμπαντος.

0:7.9 (11.3) Το Υπέρτατο Ον δεν είναι άμεσα δημιουργός, εκτός του γεγονότος ότι είναι ο Πατέρας του Μέιτζεστον, είναι όμως συνθετικός συντονιστής όλων των δραστηριοτήτων του σύμπαντος που εκπορεύονται από τους Δημιουργούς των πλασμάτων. Το Υπέρτατο Ον, που τώρα δραστηριοποιείται στα εξελικτικά σύμπαντα, είναι ο Θείος συσχετιστής και συνθέτης της χωροχρονικής θεϊκής ουσίας του τριπλά ενωμένου Θεού του Παραδείσου, εμπειρικά συνδεόμενος με τους Υπέρτατους Δημιουργούς του χρόνου και του διαστήματος. Όταν η δραστηριοποίησή του, τελικά, ολοκληρωθεί, η εξελικτική αυτή Θεότητα θα αποτελέσει την αιώνια συγχώνευση του πεπερασμένου με το άπειρο – την αιώνια και αδιάλυτη ένωση της εμπειρικής δύναμης και της πνευματικής προσωπικότητας.

0:7.10 (11.4) Το σύνολο της πεπερασμένης χωροχρονικής πραγματικότητας, υπό την καθοδηγητική παραίνεση του εξελισσόμενου Υπέρτατου Όντος, διεκπεραιώνει μία αεί ανελισσόμενη κινητοποίηση και τελειοποιούμενη συνένωση (τη σύνθεση δύναμης - προσωπικότητας) όλων των φάσεων και αξιών της πεπερασμένης πραγματικότητας, σε συνδυασμό με τις ποικίλες φάσεις της εν Παραδείσω πραγματικότητας, ως το τέλος και με το σκοπό της συνακόλουθης προσπάθειας να φθάσει τα απολυτοειδή επίπεδα κατάκτησης των υπερπλασμάτων

VIII. Ο ΘΕΟΣ Ο ΕΠΤΑΠΤΥΧΟΣ

0:8.1 (11.5) Προκειμένου να διορθώσει το πεπερασμένο της κρατούσης κατάστασης και να ισοσταθμίσει την περιορισμένη θεώρηση των θνητών πλασμάτων, ο Πατέρας του Σύμπαντος έχει εγκαθιδρύσει μία επτάπτυχη προσέγγιση των εξελικτικών πλασμάτων προς την Θεότητα:

0:8.2 (11.6) 1. Τους Δημιουργούς Υιούς του Παραδείσου.

0:8.3 (11.7) 2. Τους Αρχαίους των Ημερών

0:8.4 (11.8) 3. Τα Επτά Κυρίαρχα Πνεύματα

0:8.5 (11.9) 4. Το Υπέρτατο Ον

0:8.6 (11.10) 5. τον Θεό Πνεύμα

0:8.7 (11.11) 6. Τον Θεό Υιό

0:8.8 (11.12) 7. Τον Θεό Πατέρα

0:8.9 (11.13) Η επτάπτυχη αυτή προσωποποίηση του Θείου μέσα στο χρόνο και το διάστημα και τα επτά υπερσύμπαντα επιτρέπει στο θνητό άνθρωπο να φθάσει την παρουσία του Θεού, ο οποίος είναι Πνεύμα. Η επτάπτυχη αυτή Θεότητα, η οποία, στα πεπερασμένα πλάσματα του χρόνου και του διαστήματος, που ορισμένες φορές δυναμικά προσωποποιείται ως Υπέρτατο Ον, είναι η λειτουργούσα Θεότητα των θνητών, εξελικτικών πλασμάτων που θα ακολουθήσουν την ανελικτική πορεία προς τον Παράδεισο. Μία τέτοια εμπειρική, αποκαλυπτική πορεία της συνειδητοποίησης του Θεού, αρχίζει με την αναγνώριση της θείας υπόστασης του Δημιουργού Υιού του τοπικού σύμπαντος και ανέρχεται, μέσω των Αρχαίων των Ημερών του υπερσύμπαντος και δια του προσώπου ενός εκ των Επτά Κυρίαρχων Πνευμάτων, μέχρις ότου φθάσει στην ανακάλυψη και αναγνώριση της θείας προσωπικότητας του Πατέρα του Σύμπαντος στον Παράδεισο.

0:8.10 (12.1) Το μέγα σύμπαν είναι ο χώρος κυριαρχίας της τριπλής Θεότητας: της Τριάδας του Υπέρτατου, του Θεού του Επτάπτυχου και του Υπέρτατου Όντος. Ο Θεός ο Υπέρτατος βρίσκεται εν δυνάμει στην Αγία Τριάδα του Παραδείσου, από την οποία αντλεί την προσωπικότητά του και τις πνευματικές του ιδιότητες. Προς το παρόν όμως δραστηριοποιείται δια των Δημιουργών Υιών, των Αρχαίων των Ημερών και των Κυρίαρχων Πνευμάτων, εκ των οποίων αντλεί τη δύναμή του ως Παντοδύναμος στα υπερσύμπαντα του χρόνου και του διαστήματος. Η εκδήλωση αυτή της δύναμης του άμεσου Θεού των εξελικτικών πλασμάτων, εξελίσσεται ουσιαστικά στο χωροχρόνο ταυτόχρονα με αυτά. Το Παντοδύναμο Υπέρτατο, εξελισσόμενο στο επίπεδο εννοιών των μη προσωπικών δραστηριοτήτων, καθώς και το πνευματικό πρόσωπο του Θεού του Υπέρτατου, αποτελούν μία μοναδική πραγματικότητα - το Υπέρτατο Ον.

0:8.11 (12.2) Οι Δημιουργοί Υιοί στη Θεία σχέση τους με τον Θεό τον Επτάπτυχο παρέχουν το μηχανισμό δια του οποίου οι θνητοί γίνονται αθάνατοι και το πεπερασμένο κατορθώνει να εναγκαλίζεται το απόλυτο. Το Υπέρτατο Ων παρέχει την τεχνική για τη δυναμική δραστηριοποίηση της προσωπικότητας, τη θεία σύνθεση όλων των πολυποίκιλων αυτών διεργασιών, καθιστώντας με τον τρόπο αυτό ικανό το πεπερασμένο να φθάσει το απολυτοειδές και, δια μέσου άλλων πιθανών μελλοντικών δραστηριοποιήσεων, να προσπαθήσει να φθάσει το Ύπατο. Οι Δημιουργοί Υιοί και οι συνεργαζόμενοι Θείοι Λειτουργοί συμμετέχουν στην υπέρτατη αυτή κινητοποίηση, οι Αρχαίοι, όμως, των Ημερών και τα Επτά Κυρίαρχα Πνεύματα είναι πιθανώς αιώνια καθηλωμένοι ως μόνιμοι διαχειριστές στο μέγα σύμπαν.

0:8.12 (12.3) Η λειτουργία του Θεού του Επτάπτυχου χρονολογείται από τους καιρούς της οργάνωσης των επτά υπερσυμπάντων και πιθανότατα θα επεκταθεί σε σχέση με τη μελλοντική εξέλιξη των δημιουργιών του εξώτερου διαστήματος. Η οργάνωση των μελλοντικών αυτών συμπάντων πρώτου, δεύτερου, τρίτου και τέταρτου διαστημικού επιπέδου προοδευτικής εξέλιξης θα γίνουν αναμφίβολα οι μάρτυρες της εκκίνησης της υπερβατικής και απολυτοειδούς προσέγγισης του Θείου.

ΙΧ. Ο ΘΕΟΣ Ο ΥΠΑΤΟΣ

0:9.1 (12.4) Όπως ακριβώς το Υπέρτατο Πνεύμα προοδευτικά εξελίσσεται από το προηγούμενο θείο χάρισμα της περιλαμβανόμενης ενεργειακής και προσωπικής δυναμικής του μεγάλου σύμπαντος, έτσι και ο Θεός ο Ύπατος επισυμβαίνει από τα δυναμικά της Θεότητας που κατοικούν στις περιοχές του υπερβατικού χωροχρόνου του κυρίου σύμπαντος Η δραστηριοποίηση της Ύπατης Θεότητας σηματοδοτεί την απολυτοειδή συνένωση της πρώτης εμπειρικής Τριάδας και δηλώνει την επέκταση της ενοποιούμενης Θεότητας στο δεύτερο επίπεδο της δημιουργικής αυτογνωσίας. Τούτο συνιστά το ισοδύναμο της δυναμικής προσωπικότητας της εν τω σύμπαν δραστηριοποίησης της εμπειρικής Θεότητας των απολυτοειδών πραγματικοτήτων του Παραδείσου στα προκύπτοντα επίπεδα των προϋπάρχοντος χωροχρόνου αξιών. Η ολοκλήρωση μιας τέτοιας εμπειρικής επέκτασης έχει σχεδιαστεί για να παρέχει ύπατη υπηρεσία-προορισμό σε όλα τα πλάσματα του χρονο-χώρου τα οποία έχουν κατακτήσει τα απολυτοειδή επίπεδα μέσω της ολοκληρωμένης συνειδητοποίησης του Υπέρτατου Όντος και δια της λειτουργίας του Θεού του Επτάπτυχου.

0:9.2 (12.5) Ο Θεός ο Ύπατος ως έκφραση προσδιορίζει την ατομική Θεότητα η οποία λειτουργεί στα θεία επίπεδα του απολυτοειδούς και στις συμπαντικές σφαίρες του υπερχρόνου καθώς και του υπερβατικού χώρου. Το Ύπατο είναι μία υπέρ-υπέρτατη εξέλιξη του Θείου. Το Υπέρτατο είναι η ενοποίηση της Τριάδας του Παραδείσου όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από τις απολυτοειδείς υπάρξεις.

0:9.3 (13.1) Ο Πατέρας του Σύμπαντος, δια του μηχανισμού της εξελικτικής Θεότητας, ουσιαστικά απασχολείται με το τεράστιο και θαυμαστό έργο της επικέντρωσης της προσωπικότητας και της κινητοποίησης της δύναμης, στα αντίστοιχα συμπαντικά εννοιακά επίπεδα, των της θειας πραγματικότητας αξιών του πεπερασμένου, του απολυτοειδούς, ακόμη και του απόλυτου.

0:9.4 (13.2) Οι τρεις πρώτες και πέραν του αιώνιου Θεότητες του Παραδείσου – ο Πατέρας του Σύμπαντος, ο Αιώνιος Υιός και το Άπειρο Πνεύμα – πρόκειται, στο αιώνιο μέλλον, να συμπληρωθούν, ως προσωπικότητες από την εμπειρική δραστηριοποίηση των συσχετιζόμενων εξελικτικών Θεοτήτων – του Θεού του Υπέρτατου, του Θεού του Ύπατου και πιθανόν του Θεού του Απόλυτου.

0:9.5 (13.3) Ο Θεός ο Υπέρτατος και ο Θεός ο Ύπατος εξακολουθούν παρ’ όλα ταύτα να εξελίσσονται στα εμπειρικά σύμπαντα, δεν είναι υπαρξιακοί – ούτε στο παρελθόν αιώνιοι, μόνο μελλοντικά αιώνιοι, που προσαρμοζόμενοι από το χωροχρόνο και την υπέρβαση αιώνιοι. Είναι Θεότητες με υπέρτατα, ύπατα και πιθανόν υπέρτατο-ύπατα χαρίσματα, αλλά έχουν την εμπειρία της ιστορικής αρχής του σύμπαντος.. Ποτέ δεν θα έχουν τέλος, αλλά έχουν αρχή ως προσωπικότητες. Είναι πράγματι προϊόντα της δραστηριοποίησης της αιώνιας και άπειρης Θείας δυναμικής, αλλά οι ίδιοι δεν είναι ούτε ανεπιφύλακτα αιώνιοι, ούτε άπειροι.

Χ. Ο ΘΕΟΣ Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ.

0:10.1 (13.4) Υπάρχουν πολλά χαρακτηριστικά της αιώνιας πραγματικότητας του Απόλυτου Θείου, τα οποία δεν μπορούν να εξηγηθούν πλήρως στον χωροχρονικά πεπερασμένο νου, η δραστηριοποίηση όμως του Θεού του Απόλυτου θα ήταν το επακόλουθο της ενοποίησης της δεύτερης εμπειρικής Τριάδας, της Απόλυτης Τριάδας. Τούτο θα αποτελούσε την εμπειρική συνειδητοποίηση του απόλυτου θείου, την ενοποίηση των απολύτων εννοιών σε απόλυτα επίπεδα αλλά δεν είμαστε όμως βέβαιοι εάν θα περιληφθούν όλες οι απόλυτες αξίες αφού ποτέ δεν πληροφορηθήκαμε ότι το Ολοκληρωμένο Απόλυτο ισοδυναμεί με το Άπειρο. Τα υπέρ-απώτατα πεπρωμένα συσχετίζονται με απόλυτες έννοιες και άπειρη πνευματικότητα και, χωρίς αυτές τις δύο ανεκπλήρωτες πραγματικότητες, δεν μπορούμε να παγιώσουμε απόλυτες αξίες.

0:10.2 (13.5) Ο Θεός ο Απόλυτος αποτελεί την επίτευξη του συνειδητοποιημένου στόχου όλων των υπέρ-απολυτοειδών υπάρξεων, η δύναμη όμως και η δυναμική της προσωπικότητας του Θείου Απόλυτου υπερβαίνει την αντίληψή μας και διστάζουμε να συζητήσουμε για τις πραγματικότητες εκείνες οι οποίες βρίσκονται τόσο πολύ μακριά από την εμπειρική πραγμάτωση.

ΧΙ. ΤΑ ΤΡΙΑ ΑΠΟΛΥΤΑ

0:11.1 (13.6) Όταν οι συνδυασμένες σκέψεις του Πατέρα του Σύμπαντος και του Αιώνιου Υιού, λειτουργούσες δια του Θεού της Δράσης συνέστησαν τη δημιουργία του θείου και κεντρικού σύμπαντος, ο Πατέρας ακολούθησε την έκφραση της σκέψης του δια του λόγου του Υιού του και της δράσης του Κοινού τους Εκτελεστή, διαφοροποιώντας την επί της Χαβόνα παρουσία του από τις δυναμικές του απείρου. Και οι μη αποκαλυφθείσες αυτές άπειρες δυναμικές παραμένουν χωρικά κρυμμένες μέσα στο Ανολοκλήρωτο Απόλυτο, και θεϊκά περιτυλιγμένες μέσα στην Απόλυτη Θεότητα, ενώ αυτές οι δυο γίνονται ένα στην λειτουργία του Συμπαντικού Απολύτου, την μη αποκαλυφθείσα άπειρη ενότητα του Πατέρα του Παραδείσου.

0:11.2 (13.7) Αμφότερες η ισχύς της κοσμικής δύναμης και η ισχύς της πνευματικής δύναμης βρίσκονται στο στάδιο της προοδευτικής πραγματοποίησης καθώς ο εμπλουτισμός του συνόλου της πραγματικότητας επιτυγχάνεται δια της εμπειρικής ανάπτυξης και μέσω του συσχετισμού του εμπειρικού με το υπαρξιακό από το Συμπαντικό Απόλυτο. Εξ αιτίας της αντισταθμιστικής παρουσίας του Συμπαντικού Απόλυτου, η Γενεσιουργός Αιτία και Κέντρο πραγματώνει την επέκταση της εμπειρικής δύναμης, απολαμβάνει την ταυτοποίηση με τα εξελικτικά πλάσματά της και επιτυγχάνει την διεύρυνση του εμπειρικού Θείου στα επίπεδα του Υπέρτατου, του Ύπατου και του Απόλυτου.

0:11.3 (14.1) Όταν δεν είναι δυνατόν να ξεχωρίσουμε πλήρως το Θείο Απόλυτο από το Ανολοκλήρωτο Απόλυτο, η υποθετικά συνδυασμένη λειτουργία τους, ή η συντονισμένη παρουσία τους, ορίζεται ως η δράση του Συμπαντικού Απόλυτου.

0:11.4 (14.2) 1. Το Θείο Απόλυτο φαίνεται ότι είναι ο παντοδύναμος ενεργοποιητής, ενώ το Ανολοκλήρωτο Απόλυτο φαίνεται ότι είναι ο απόλυτα ικανός μηχανικός του υπέροχα ενοποιημένου και ύπατα συντονισμένου σύμπαντος των συμπάντων, ακόμη και συμπάντων επί συμπάντων που έχουν δημιουργηθεί, που δημιουργούνται και που πρόκειται να δημιουργηθούν.

0:11.5 (14.3) Το θείο Απόλυτο δεν μπορεί, ή τουλάχιστον, δεν αντιδρά σε οποιαδήποτε συμπαντική κατάσταση με έναν υπό-απόλυτο τρόπο. Κάθε αντίδραση του Απόλυτου αυτού σε οποιαδήποτε δεδομένη κατάσταση φαίνεται ότι γίνεται σύμφωνα με την ευημερία ολόκληρης της δημιουργίας των πραγμάτων και των οντοτήτων, όχι όνο στο παρόν στάδιο της ύπαρξής τους, αλλά επίσης εν όψει των άπειρων δυνατοτήτων όλης της μελλοντικής αιωνιότητας.

0:11.6 (14.4) Το Θείο Απόλυτο είναι η δυναμική εκείνη η οποία διαχωρίστηκε από την ολική, άπειρη πραγματικότητα με την ελεύθερη βούληση και επιλογή του Πατέρα του Σύμπαντος και που εντός της όλες οι θείες δραστηριότητες – υπαρξιακές και εμπειρικές – λαμβάνουν χώρα. Τούτο είναι το Ολοκληρωμένο Απόλυτο, σε αντιδιαστολή με το Ανολοκλήρωτο Απόλυτο. Το Συμπαντικό όμως Απόλυτο αποτελεί υπέρ-προσθήκη των δύο στην περίπτυξη όλου του απόλυτου δυναμικού .

0:11.7 (14.5) 2. Το Ανολοκλήρωτο Απόλυτο είναι μη προσωπικό, εκτός του θείου και μη θεοποιημένο. Το Ανολοκλήρωτο Απόλυτο στερείται, για το λόγο αυτό, ατομικότητας, θείας φύσης και όλων των δημιουργικών προνομίων. Ούτε το γεγονός, ούτε η αλήθεια, ούτε η εμπειρία ή η αποκάλυψη, η φιλοσοφία, ή η απολυτοειδής κατάσταση μπορούν να διαπεράσουν τη φύση και το χαρακτήρα του Απόλυτου αυτού χωρίς τη συμπαντική πιστοποίηση.

0:11.8 (14.6) Ας γίνει σαφές ότι το Ανολοκλήρωτο Απόλυτο αποτελεί θετική πραγματικότητα η οποία διαπερνά το μέγα σύμπαν και, προφανώς, επεκτείνεται με την ίδια διαστημική παρουσία μέχρι τις δραστηριότητες της δύναμης και τις προ-υλικές εξελίξεις της εκπληκτικής επέκτασης των περιοχών εκείνων των συμπάντων που βρίσκονται πέραν των επτά υπερσυμπάντων. Το Ανολοκλήρωτο Απόλυτο δεν είναι απλός αρνητισμός φιλοσοφικής θεώρησης που στηρίζεται στις υποθέσεις των μεταφυσικών σοφιστειών πάνω στη συμπαντικότητα, την κυριαρχία και το προβάδισμα του απεριόριστου και ανεπιφύλακτου. Το Ανολοκλήρωτο Απόλυτο είναι ένας θετικός συμπαντικός υπερέλεγχος στο άπειρο. Ο υπερέλεγχος αυτός δεν περιορίζεται από τις διαστημικές δυνάμεις, σαφώς όμως επηρεάζεται από την παρουσία της ζωής, της διάνοιας, του πνεύματος και της προσωπικότητας, ενώ επηρεάζεται περαιτέρω από τις εκούσιες αντιδράσεις και τις σκόπιμες εντολές της Τριάδας του Παραδείσου.

0:11.9 (14.7) Είμαστε πεπεισμένοι ότι το Ανολοκλήρωτο Απόλυτο δεν είναι μια αδιαφοροποίητη επίδραση που διαπερνά τα πάντα και που μπορεί να συγκριθεί είτε με την πανθεϊστική θεώρηση της μεταφυσικής, είτε με την κάποτε υπόθεση περί αιθέρα της επιστήμης. Το ανολοκλήρωτο Απόλυτο είναι δυναμικά απεριόριστο και μόνο από το Θείο επηρεαζόμενο, ωστόσο δεν κατανοούμε πλήρως τη σχέση του Απόλυτου αυτού με τις πνευματικές πραγματικότητες των συμπάντων.

0:11.10 (14.8) 3. Το Συμπαντικό Απόλυτο, όπως λογικά συνάγουμε, ήταν αναπόφευκτο στο απόλυτο, εκούσιο έργο του Πατέρα του Σύμπαντος να διαχωρίσει τις συμπαντικές πραγματικότητες σε θεοποιημένες και μη – προσωποποιήσιμες και μη προσωποποιήσιμες – αξίες. Το Συμπαντικό Απόλυτο είναι το Θείο φαινόμενο που καταδεικνύει την απάλειψη της τάσης που δημιουργήθηκε από το εκούσιο έργο το οποίο διαχώρισε τις συμπαντικές πραγματικότητες και που λειτουργεί ως ο συνεργικός συντονιστής των αθροισμάτων εκείνων των υπαρξιακών δυνατοτήτων.

0:11.11 (15.1) Η ένταση - παρουσία του Συμπαντικού Απόλυτου σημαίνει τη ρύθμιση των διαφορών μεταξύ της θείας πραγματικότητας και της μη θεοποιημένης πραγματικότητας, της εγγενούς στο διαχωρισμό των δυναμικών της ελευθέρας βούλησης θεότητας από τη στασιμότητα του ανολοκλήρωτου απόλυτου.

0:11.12 (15.2) Να θυμάστε πάντα: Το δυνητικό άπειρο είναι απόλυτο και αδιαχώριστο από την αιωνιότητα. Το ουσιαστικό άπειρο μέσα στο χρόνο δεν μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από μερικό και για το λόγο αυτό πρέπει να είναι μη-απόλυτο. Ούτε μπορεί το άπειρο της πραγματικής προσωπικότητας να είναι απόλυτο, εκτός του ανεπιφύλακτου Θείου. Και είναι η διαφοροποίηση της δυναμικής του απείρου στο Ανολοκλήρωτο Απόλυτο και το Θείο Απόλυτο, εκείνη η οποία αιωνιοποιεί το Συμπαντικό Απόλυτο, καθιστώντας κοσμικά δυνατόν την ύπαρξη υλικών συμπάντων στο διάστημα και πνευματικώς δυνατόν να υπάρχουν πεπερασμένες προσωπικότητες μέσα στον χρόνο.

0:11.13 (15.3) Το πεπερασμένο μπορεί να συνυπάρχει στον κόσμο με το Άπειρο, μόνον εξ αιτίας της συνεργικής παρουσίας του Συμπαντικού Απόλυτου που τόσο τέλεια ισοσταθμίζει τις τάσεις μεταξύ του χρόνου και της αιωνιότητας, του πεπερασμένου και του απείρου της δυνητικής πραγματικότητας και της αληθούς πραγματικότητας, του Παραδείσου και του διαστήματος, του ανθρώπου και του Θεού. Συνεργικά το Συμπαντικό Απόλυτο σχηματοποιεί την αναγνώριση της ζώνης της προοδευτικής εξελικτικής πραγματικότητας η οποία υπάρχει στα χωροχρονικά και στα υπερβατικά χώρο-χρονικά σύμπαντα της εκδήλωσης του υπό-απείρου Θείου.

0:11.14 (15.4) Το Συμπαντικό Απόλυτο είναι το δυναμικό της στατικο-δυναμικής Θεότητας η οποία γίνεται δια της λειτουργίας της αντιληπτή στα επίπεδα του χρόνου και της αιωνιότητας ως πεπερασμένη-απόλυτη αξία και, κατά το δυνατόν, ως εμπειρική-υπαρξιακή προσέγγιση. Αυτή η ακατανόητη άποψη του Θείου μπορεί να είναι στατική, δυνητική και συνεργική, αλλά δεν είναι εμπειρικά δημιουργική, ή εξελικτική όσον αφορά στις ευφυείς προσωπικότητας που λειτουργούν τώρα στο κυρίαρχο σύμπαν.

0:11.15 (15.5) Το Απόλυτο. Τα δύο Απόλυτα – το ολοκληρωμένο και το ανολοκλήρωτο – ενώ τόσο φανερά διαφέρουν στη λειτουργία, όπως μπορούν να τα παρατηρήσουν τα έλλογα πλάσματα, είναι τέλεια και με τρόπο θείο ενωμένα στο, και δια του, Συμπαντικού Απόλυτου. Σε τελευταία ανάλυση και για να γίνει τελικά κατανοητό, και τα τρία απόλυτα αποτελούν ένα Απόλυτο. Στα υπο-άπειρα επίπεδα διαφοροποιούνται λειτουργικά, αλλά στο άπειρο είναι ΕΝΑ.

0:11.16 (15.6) Δεν χρησιμοποιούμε ποτέ τον όρο Απόλυτο ως άρνηση του μηδενός, ή διάψευση για οτιδήποτε. Ούτε θεωρούμε το Συμπαντικό Απόλυτο ως αυτοκαθοριζόμενο, ένα είδος πανθεϊστικής και απρόσωπης Θεότητας. Το Απόλυτο, σε ό,τι αφορά στη συμπαντική προσωπικότητα, περιορίζεται αυστηρά από την Τριάδα και κυριαρχείται από την Θεότητα.

ΧΙΙ. ΟΙ ΤΡΙΑΔΕΣ

0:12.1 (15.7) Η αυθεντική και αιώνια Τριάδα του Παραδείσου είναι υπαρξιακή και τούτο ήταν αναπόφευκτο. Η μηδέποτε αρξάμενη αυτή Τριάδα υπήρχε εγγενώς στο γεγονός της διαφοροποίησης του προσωπικού και του απρόσωπου από την αδέσμευτη βούληση του Πατέρα και πραγματώθηκε όταν η ατομική του βούληση συντόνισε τις διττές αυτές πραγματικότητες δια της διανοίας. Οι μετά τη Χαβόνα Τριάδες είναι εμπειρικές – συμφυείς στη δημιουργία δύο υπό-απολύτων και εξελικτικών επιπέδων εκδήλωσης της δύναμης- προσωπικότητας στο κύριο σύμπαν.

0:12.2 (15.8) Η Τριάδα του Παραδείσου - η αιώνια Θεία ένωση του Πατέρα του Σύμπαντος, του Αιώνιου Υιού και του Απείρου Πνεύματος – είναι υπαρξιακή στην πραγματικότητα, αλλά όλα τα δυναμικά είναι εμπειρικά. Για το λόγο αυτό, η Τριάδα συνιστά τη μόνη Θεία πραγματικότητα που αγκαλιάζει την αιωνιότητα και για τον ίδιο λόγο παρατηρούνται στο σύμπαν φαινόμενα πραγμάτωσης του Θεού του Υπέρτατου, του Θεού του Ύπατου και του Θεού του Απόλυτου.

0:12.3 (15.9) Οι πρώτες και δεύτερες εμπειρικές Τριάδες, οι μετά τη Χαβόνα Τριάδες, δεν μπορούν να είναι άπειρες, επειδή περιλαμβάνουν απορρέουσες Θεότητες, Θεότητες που εξελίχθηκαν δια της εμπειρικής δραστηριοποίησης των πραγματικοτήτων που δημιουργήθηκαν ή επισυνέβησαν από την υπαρξιακή Παραδείσια Τριάδα. Το άπειρο της θεότητας εμπλουτίζεται για παντα, αν δεν διευρύνεται, από το πεπερασμένο και απολυτοειδές της εμπειρίας των δημιουργημάτων και του Δημιουργού.

0:12.4 (16.1) Οι Τριάδες είναι οι αλήθειες του συσχετισμού και τα αποτελέσματα της συντονισμένης Θείας εκδήλωσης. Οι λειτουργίες της Τριάδας περιέχουν Θείες πραγματικότητες και οι Θείες πραγματικότητες επιζητούν πάντα την πραγμάτωση και την εκδήλωση δια της προσωποποίησης. Για το λόγο αυτό, ο Θεός ο Υπέρτατος, ο Θεός ο Ύπατος και ο Θεός ο Απόλυτος είναι με τρόπο θείο αναπόφευκτοι. Οι τρεις αυτές εμπειρικές θεότητες βρίσκονταν εν δυνάμει στην υπαρξιακή Τριάδα, την Τριάδα του Παραδείσου, αλλά η συμπαντική τους ανάδυση ως προσωπικότητες με δύναμη εξαρτάται εν μέρει από την ίδια τους την εμπειρική λειτουργία στα σύμπαντα της δύναμης και της προσωπικότητας και εν μέρει από τα εμπειρικά επιτεύγματα των μετά τη Χαβόνα Δημιουργών και Τριάδων.

0:12.5 (16.2) Οι δύο μετά τη Χαβόνα Τριάδες, η Ύπατη και η Απόλυτη εμπειρικές Τριάδες εκδηλώνουν τώρα πλήρως την παρουσία τους,. Βρίσκονται στη διαδικασία της συμπαντικής συνειδητοποίησης. Οι συσχετισμοί αυτοί της Θεότητας μπορούν να περιγραφούν ως εξής:

0:12.6 (16.3) 1. Η Ύπατη Τριάδα, η οποία τώρα εξελίσσεται, θα αποτελείται, τελικά από το Υπέρτατο Ον, τις Υπέρτατες Δημιουργικές Προσωπικότητες και τους απολυτοειδείς Αρχιτέκτονες του Κυρίαρχου Σύμπαντος, τους μοναδικούς αυτούς συμπαντικούς σχεδιαστές που δεν είναι δημιουργοί, ούτε δημιουργήματα. Ο Θεός ο Ύπατος αναπόφευκτα θα ισχυροποιηθεί στο τέλος και θα εξατομικευτεί ως Θείο επακόλουθο της ενοποίησης αυτής της εμπειρικής Ύπατης Τριάδας, στην επεκτεινόμενη αρένα του σχεδόν απεριόριστου κυρίου σύμπαντος.

0:12.7 (16.4) 2. Η Απόλυτη Τριάδα – η δεύτερη εμπειρική Τριάδα – που βρίσκεται στη διαδικασία της πραγμάτωσης, θα αποτελείται από το Θεό τον Υπέρτατο, το Θεό τον Ύπατο και τον άγνωστο Τελειοποιητή του Πεπρωμένου του Σύμπαντος. Η Τριάδα αυτή λειτουργεί τόσο σε προσωπικά όσο και σε υπέρ-προσωπικά επίπεδα, ακόμη και μέχρι τα σύνορα του μη προσωπικού και η ενοποίησή της στη συμπαντικότητα προσφέρει εμπειρίες στο Απόλυτο Θείο.

0:12.8 (16.5) Η Ύπατη Τριάδα εμπειρικά ενοποιείται μέσα από την ολοκλήρωση, αν και ειλικρινά αμφιβάλουμε την ύπαρξη πιθανότητας μιας τέτοιας πλήρους ενοποίησης της Απόλυτης Τριάδας. Κατά την άποψή μας, πάντως, η αιώνια Τριάδα του Παραδείσου είναι μία παντοτινή υπενθύμιση του γεγονότος ότι η Θεία τριαδοποίηση μπορεί να επιτύχει αυτό που κατ’ άλλο τρόπο είναι ανέφικτο. Εξ αυτού συνάγουμε την σε χρόνο ανύποπτο εμφάνιση του Υπέρτατου-Ύπατου και την πιθανή τριαδοποίηση-πραγμάτωση του Θεού του Απόλυτου.

0:12.9 (16.6) Οι φιλόσοφοι των συμπάντων υποθέτουν την ύπαρξη μιας Τριάδας των Τριάδων, ενός υπαρξιακού-εμπειρικού Τριαδικού Απείρου, αλλά δεν μπορούν να οραματισθούν την προσωποποίησή της. Πιθανόν να ισοδυναμούσε με το πρόσωπο του Πατέρα του Σύμπαντος στο θεωρητικό επίπεδο του ΕΙΜΑΙ. Ανεξαρτήτως, όμως όλων αυτών, η αρχική Τριάδα του Παραδείσου είναι εν δυνάμει άπειρη, αφού ο Πατέρας του Σύμπαντος είναι άπειρος.

0:12.10 (16.7) ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

0:12.11 (16.8) Στη διατύπωση των διαδοχικών παρουσιάσεων που αφορούν την απεικόνιση της προσωπικότητας του Πατέρα του Σύμπαντος και τη φύση των εν Παραδείσω συνεργατών του, μαζί με μία επιχειρούμενη περιγραφή του τέλειου κεντρικού σύμπαντος και των επτά υπερσυμπάντων που το περικυκλώνουν, έπρεπε να καθοδηγηθούμε από τις εντολές των κυβερνητών των υπερσυμπάντων, που επιτάσσουν, καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να συντονισθούν οι βασικές γνώσεις, να δώσουμε προτεραιότητα στις ανώτατες ανθρώπινες απόψεις που υπάρχουν και που αναφέρονται στα θέματα που θα παρουσιασθούν. Θα μπορούμε να καταφύγουμε στην αποκάλυψη, μόνον όταν η θεώρηση της παρουσίασης δεν θα έχει προηγούμενη, ανάλογη έκφραση από την ανθρώπινη διάνοια.

0:12.12 (17.1) Οι διαδοχικές πλανητικές αποκαλύψεις της θείας αλήθειας σταθερά αγκαλιάζουν τις ύψιστες υπάρχουσες απόψεις που υφίστανται πάνω στις πνευματικές αξίες, ως μέρος του νέου και βελτιωμένου συντονισμού της πλανητικής γνώσης. Συνεπώς, κάνοντας αυτές τις παρουσιάσεις για το Θεό και τους συμπαντικούς του συνεργάτες επιλέξαμε ως βάση των κειμένων αυτών περισσότερες από χίλιες ανθρώπινες απόψεις, οι οποίες αντιπροσωπεύουν την ανώτατη και πλέον προωθημένη πλανητική γνώση των πνευματικών αξιών και των συμπαντικών ιδεών. Όπου οι ανθρώπινες αυτές απόψεις που συγκεντρώθηκαν από τους γνωρίζοντες το Θεό θνητούς του παρελθόντος και του παρόντος δεν επαρκούν για να απεικονίσουν την αλήθεια, όπως μας διέταξαν να την αποκαλύψουμε, θα τις συμπληρώσουμε χωρίς δισταγμό, αντλώντας για το σκοπό αυτό, τις ανώτερες γνώσεις μας πάνω στην πραγματικότητα και τη θεία φύση των Θεοτήτων του Παραδείσου και του υπερβατικού σύμπαντος στο οποίο κατοικούν.

0:12.13 (17.2) Έχουμε πλήρη επίγνωση των δυσκολιών της αποστολής μας. Αναγνωρίζουμε το αδύνατο της πλήρους μετάφρασης της γλώσσας των εννοιών του θείου και της αιωνιότητας στα σύμβολα της γλώσσας των πεπερασμένων απόψεων του θνητού νου. Γνωρίζουμε όμως ότι στον ανθρώπινο νου ενοικεί ένα κομμάτι του Θεού και ότι εκεί βρίσκεται μαζί με την ανθρώπινη ψυχή το Πνεύμα της Αλήθειας. Και επιπλέον γνωρίζουμε ότι οι πνευματικές αυτές δυνάμεις συνωμοτούν για να καταστήσουν τον υλικό άνθρωπο ικανό να κατακτήσει την πραγματικότητα των πνευματικών αξιών και να κατανοήσει τη φιλοσοφία των συμπαντικών εννοιών. Ακόμη πιο σίγουρα όμως γνωρίζουμε ότι τα πνεύματα αυτά της Θείας Παρουσίας μπορούν να βοηθήσουν τον άνθρωπο στην πνευματική οικειοποίηση όλης της αλήθειας που συνεισφέρει στη βελτίωση της αεί προοδεύουσας πραγματικότητας της ατομικής θρησκευτικής εμπειρίας – της συνειδητοποίησης του Θεού.

0:12.14 (17.3) [Υπαγορεύθηκε από έναν Θείο Σύμβουλο του Όρβοντον, επικεφαλής του Σώματος των Υπερσυμπαντικών Προσωπικοτήτων, στους οποίους ανατέθηκε να παρουσιάσουν στην Ουράντια την αλήθεια σχετικά με τις Θεότητες του Παραδείσου και του σύμπαντος των συμπάντων.]





Back to Top